อาหารถูกจัดเตรียมไว้เต็มโต๊ะ แต่กลับดูไร้รสชาติ ไร้ความหมาย
เมื่อเสียงรายล้อมสร้างแรงกดดันภายในช่องอก เหมือนหม้อต้มน้ำเดือดแต่ไม่สามารถลุกออกไปจากเตาร้อนนี้ได้
แผดเผาจากข้างใน สิ่งที่พอจะทำได้มีแค่การแกล้งลืม ยิ้มแย้มไปกับความอบอุ่นจอมปลอม
บนพื้นผิวราบเรียบของจานกระเบื้องสีสวยด้านใน ปรากฎรอยร้าวเล็กจิ๋วที่รอวันปริแตกออกทีละน้อย
จนวันนึงไม่อาจกลับไปเป็นสภาพเดิมได้อีกต่อไป
ไม่มีใครจำร่างเดิมของมันได้
เมื่อร่างของเราเป็นเพียงบันไดขั้นนึง เพื่อไปถึงเป้าหมายแห่งความสุข
มีเพื่อให้ภาพใหญ่สมบูรณ์
The table is filled with food, yet it feels tasteless, meaningless, the surrounding voices press down like a weight in your chest, like a boiling pot, unable to escape this burning stove.
Burning from the inside, all that can be done is to pretend to forget, to smile along with the sunshinethat feels so false.
On the smooth surface of a beautiful ceramic plate, a crack appears within—tiny, waiting for the day it will slowly split apart, until one day, it may never return to its original form anymore.
No one will remember what it once was.
When our existence is merely a single step on the staircase, a means to reach the goal of happiness,
existing only to complete the bigger picture.